پرسش:سعوديها مطرح مي کنند که ما به ائمه(ع) شما اهانت نمي کنيم چرا شيعيان به صحابه( ابوبکر، عمر و ..)
پرسش:سعوديها مطرح مي کنند که ما به ائمه(ع) شما اهانت نمي کنيم چرا شيعيان به صحابه( ابوبکر، عمر و ..) اهانت مي کنند؟
برای پاسخ به این سوال لازم است که مطالبی را به عنوان مقدمه ذکر کنیم:
مطلب اول : (آیا حقیقتا وهابیت به ائمه (ع)و دیگر مسلمانان اهانت نمی کند )
برای روشن شدن این مطلب لازم است که توضیحی را تقدیم کنیم :
قرآن، مكه و حوالى آن را حرم «امن» الهى معرفى مىكند و مىفرمايد:
وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِنا «هر كس به آنجا وارد گردد، از نظر تشريع الهى، از هر تعرّض ايمن مىباشد»(3: 97)
پدر همه مسلمانان (إبراهيم خليل) از خدا خواست آنجا را منطقه امن قرار دهد آنجا كه در دعاى خود گفت:
«رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِنا"" خداوندا اين منطقه را «امن» قرار ده». (14: 35).
اكنون سؤال مىشود آيا متوليان كنونى حرمين، واقعا پاسداران اين تشريع الهى هستند؟ آيا واقعا سران طوائف اسلامى ايمنى دارند كه در آن نقطه، مسائل سياسى را مطرح كنند، و نمايندگان واقعى ملل اسلامى را كه در آنجا گرد آمدهاند، از اوضاع دردناك جهان اسلام آگاه سازند، و خط و خطوطى بدهند؟ يا فقط از ميان طوائف اسلامى، فقط گروه «حنبلى» حق سخن دارند و از ميان معارف بلند اسلام فقط انديشههاى جامد و خشك «ابن تيميه» و «ابن القيم» و اخيرا «محمّد بن عبد الوهاب» بايد مطرح شود؟ و از ميان صدها بحث اجتماعى و سياسى و فرهنگى فقط بايد مسائل مربوط به زيارت «اموات» و بزرگداشت آثار رسالت و تكريم اولياء الهى، بازگو گردد و مخالف بىدفاع با چماق تكفير، كوبيده شود و هر نوع ضرب و شتم و لعن و تكفير نثار او گردد؟ فرهنگ وهابيت(آل سعود) بر اساس تكفير فرق اسلامى، ايجاد تفرقه ميان مسلمين و خشن جلوه دادن تعاليم اسلام، محو آثار رسالت و وحى، سازش با تمام جباران و مستكبران حتى امثال «يزيد بن معاويه» استوار است، گويندگان و نويسندگانى كه در اختيار دارند، همگى «وعاظ السلاطين» و حقوق بگيران ترسوئى هستند كه جز آنچه استادان گفته بازگو نمىكنند.
شايد خواننده گرامى تصوّر كند كه ما در اين توصيف، دور از منطق و بىمدرك سخن مىگوئيم، در حالی که اگر کمی تحقیق کنید می یابید که كتابهائى كه در آن، مداحى از ستمگران و جباران اموى و عباسى انجام گيرد كاملا آزاد، و امّا كتابهائى كه در آن از اهل بيت (ع) دفاع شود ممنوع مىباشد. نه تنها اين نوع كتابها، بلكه هر نوع كتاب هنگام ورود بايد سانسور شود و از تصويب وزارت اطلاعات بگذرد.
از چپ و راست لفظ «شرك» شنيده مىشود.
يكى از كالاهاى ارزان و فراوان در عربستان سعودى اتهام به «شرك» و مشرك ناميدن بسيارى از علماء و بزرگان است،آیا این اهانت نیست ، انسان در بر خورد خود با هيئت آمران به معروف، پيش از هر لفظى، اين نوع الفاظ را مىشنود، تو گوئى در «قوطى» آنان جز «شرك» فروشى يا اتهام به آن، چيز ديگرى نيست.
كتابى از يك نويسنده پاكستانى، به نام «الشيعة و التشيع» در كشور عربى
سعودى چاپ شده است. مولف در صفحه بيست آن جملهاى از مرحوم استاد فقيد شيخ محمد حسين مظفرى نقل كرده و آن را مطابق دلخواه خود تفسير و معنى مىكند، در اينجا عبارت هر دو را مىآوريم تا روشن شود كه چگونه نويسندگان وهابى با كمال وقاحت، افراد را، به دعوت به شرك متهم مىسازند.
مرحوم مظفر مىگويد: تشيّع از نخستين روزى كه پيامبر مردم را به يكتائى خدا، و رسالت خود دعوت كرد، آغاز گرديد.
آنگاه چنين مىگويد:
فَكانَتِ الدَّعْوَةُ لِلتَّشَيُّعِ لابِى الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلامُ مِنْ صاحِبِ الرِّسالَةِ تَمْشى مِنْهُ جَنْبا لِجَنْبٍ مَعَ الدَّعْوَةِ لِلشَّهادَتَيْنِ.
«دعوت به پيروى از أبو الحسن (على عليه السّلام)، دوشادوش دعوت، به توحيد خدا و رسالت پيامبر، پيش مىرفت».
اين نويسنده در انتقاد از سخن او مىنويسد:
«انَّ النَّبِىَّ حَسَبَ دَعْوَى الْمُظَفِّرِىّ كانَ يَجْعَلُ عَلِيّا شَريكا لَهُ في نُبُوَّتِهِ وَ رِسالَتِهِ»:
پيامبر مطابق گفتار مظفر، على را شريك نبوت و رسالت خود قرار مىداد.
اگر اين نويسنده اسير هوى و هوس نبود، و خود را به وهابيان نمىفروخت، و اگر از الفباى عقائد شيعه آگاه بود، چنين اعتراض مضحكى به نويسنده بزرگ جهان اسلام نمىكرد.
اگر يك چنين دعوت، دعوت به شرك يا دعوت به شركت در رسالت باشد پيش از همه خود قرآن اين كار را انجام داده است زيرا قرآن علاوه بر دعوت به اطاعت خدا و رسول او، به اطاعت از «اولِى الأَمْر» نيز دعوت كرده و فرموده است:
«اطيعُوا اللَّهَ وَ اطيعُوا الرَّسُولَ وَ اولى الْأَمْرِ مِنْكُمْ 4: 59.(سوره نساء آيه 5).
بنابر عقيده اين نويسنده رسول خدا به جاى دعوت به توحيد، به شرك و دوگانگى دعوت كرده است ، زيرا اولى الامر را در كنار اطاعت خدا آورده است زيرا «اولى الامر» را هر نوع تفسير كنيم، على (ع) از مصاديق واضح آنست.
همگان مىدانيم روزى كه پيامبر به دعوت خويشاوندان مأمور شد، و آيهانْذِرْ عَشيرَتَكَ الاقْرَبينَ( 26: 214)فرود آمد، پيامبر بستگان خود را دعوت كرد و در آن مجلس نبوت خود را اعلام نمود آنگاه افزود:
فَايُّكُمْ يُوازِرُنى عَلى هذا الْأَمْرِ عَلى أنْ يَكونَ اخى وَ وَصِيّى وَ خَليفَتى فيكُمْ.
كدام يك از شما مرا بر اين كار كمك مىكند تا برادر و وصى و جانشين من در ميان شما باشد؟ در اين موقع كسى جز على برنخاست و پيامبر پس از دو بار تكرار و نشنيدن پاسخ از كسى جز از على (عليه السّلام) فرمود:
«انَّ هذا اخى وَ وَصيّى وَ خَليفَتى فيكُمْ فَاسْمَعُوا لَهُ وَ اطيعُوا""اين برادر و وصىّ و جانشين من در ميان شما، سخن او را بشنويد و از او اطاعت كنيد».
شيعه به حكم اين تاريخ مىگويد: روزى كه پيامبر مأمور شد، مردم را به توحيد و رسالت خويش دعوت كند، مأمور شد، به خلافت على نيز دعوت نمايد، و دعوت به نبوت با دعوت به امامت على توأم و همراه بوده است.
آيا در اين صورت صحيح است بگوئيم شيعه مىگويد: پيامبر مأمور بود كه على را شريك رسالت و نبوت خود اعلام كند؟آیا این تهین به پیامبر و علی علیهم السلام نیست؟ آيا دعوت به خلافت آنهم پس از مرگ يعنى دعوت به رسالت و نبوت ؟
كمى عميقتر فكر مىكنيم:
فرزند گرامى پيامبر، حضرت صادق (عليه السّلام) مىفرمايد:
«الْعالِمُ بِزَمانِهِ لا تَهْجُمُ عَلَيْهِ اللَّوابِسُ»
«شخص آگاه از اوضاع زمان خويش، مورد هجوم حوادث ناگوار واقع نمىشود».
روى اين اصل: كمى در اوضاع زمان، و حوادث تلخ و اسفبارى كه بر جهان اسلام مىگذرد، بينديشيم و دشمن واقعى اسلام را بشناسيم، اكنون متجاوز از صد سال است كه نبرد فكرى و عقيدتى بر ضد اسلام آغاز شده و اردوگاههاى شرق و غرب، با اعوان و انصار خود بر ضد اسلام بسيج شده است و هفته و ماهى نيست كه به عناوين گوناگون بر ضد اسلام و تعاليم آن كتابى منتشر نشود.
آيا در اين اوضاع و شرائط صحيح است كه در مدت بسيار اندك تنها در كشور سعودى كتابهائى درباره شيعه نوشته شود، تو گوئى در جهان اسلام مسألهاى جز تشيع، و مشكلى جز شناخت عقائد شيعه، و راه حلى جز نقد عقائد آنان نيست باز اگر اين كتابها به صورت منطقى نوشته مىشد چندان اشكالى نداشت، سخنان منطقى را علماء شيعه، يا بايد پاسخ بگويند و يا بپذيرند و امّا متأسفانه همه اين كتابها مملو از فحش و ناسزا به شيعه و علماى آن و احيانا جسارت به ساحت مقدس امير مؤمنان است.
كتاب «الشيعة - و التّشيّع» كه به آن اشاره شد، نمونه بارز اين قماش نوشتهها است. مؤلف اين كتاب با استناد به كتابهاى تاريخى مانند «طبرى» و كتابهاى ابن كثير و ابن خلدون، شيعه را ساخته و پرداخته «عبد اللّه بن سبا» يهودى مىداند، آنگاه گفتار «احمد امين مصرى» را در كتاب «فجر الاسلام» گواه مىآورد. و سپس براى تكميل مطلب از گروهى از خاورشناسان يهودى و مسيحى مانند «دوزى» و «ملّر» و «ولهاوزن» كمك مىگيرد ولى گفتار علماى شيعه را درباره عقائد خود كه به خامه شخصيتهائى مانند صدوق متوفاى 381، و مفيد متوفاى 413 نگارش يافته، نمىپذيرد و مىگويد: اين كتابها، كتابهاى تبليغاتى شيعه است، و عقائد واقعى شيعه در غير اين كتابها است. بدتر از همه اينكه وجود روايتى را در كتاب «بحار» و يا «انوار نعمانيه» دليل بر عقيده شيعه نسبت به آن، مىگيرد در حالى كه همگى مىدانيم كه در ميان احاديث فريقين، احاديث ضعيف و دروغ وجود دارد و نقل يك روايت هميشه نشانه اعتقاد بر مضمون آن نيست.
نکته مهم دیگر :
در سال 1344 هجرى قمرى كه سعودىها بر مكه و مدينه و اطراف آن تسلط پيدا كردند، به فكر افتادند كه براى تخريب مشاهد بقيع و آثار خاندان رسالت و صحابه پيامبر مستمسكى به دست آورند و با گرفتن فتوا از علماء مدينه، راه را بر تخريب آن هموار نمايند، و افكار عمومى مردم حجاز را كه هرگز با اين اعمال موافق نبودند براى اين كار آماده سازند، از اين جهت قاضى قضات «نجد» «سليمان بن بليهد» را روانه مدينه كردند كه وى مسائل مورد نظر آنان را از علماء آنجا استفاده كند. از اين جهت او سؤالها را آنچنان طرح كرد كه پاسخ آنها، (مطابق با نظريه «وهابيان») در خود سؤالها گنجانيده شده بود. و از اين طريق به مفتيان اعلام كرد كه بايد پاسخ سؤالها را مطابق جوابهايى كه در سؤالها آمده است تهيه كنند و در غير اين صورت محكوم به شرك گرديده و اگر توبه نكنند به قتل خواهند رسيد.
سؤالها و جوابها در جريده «ام القرى» مكه در شماره ماه شوال 1344 منتشر شد. مرحوم آغا بزرگ تهرانى در كتاب «الذريعة» ج 8 ص 261 چنين مىنويسد:
وهابيان در 15 ربيع الاول 1343 بر حجاز تسلط يافتند و در هشتم شوال 1343، قبور ائمه بقيع و صحابه را ويران كردند.
آری با این عمل تمام آثار اهل بيت، و صحابه پيامبر از ميان رفت و اثاثيه گرانبهاى حرم ائمه بقيع ا(مام دوم و امام چهارم و امام پنجم و امام ششم عليهم السّلام) غارت شد و قبرستان بقيع و صحابه به صورت خرابه در آمد، كه انسان از ديدن آن منظره سخت وحشت مىكند. آیا این اهانت و توهینی عطیم نیست ، ویران کردن قبر وبارگاه امامان ما اگر اهانت نیست پس چه نام دارد ، این بی حیایی را چه می توان نامید ، اهانت از این بزرگتر مگر قابل تصور است . (ر.ک نقدىبرآيينوهابيت ص : 8 )
مطلب دوم: (چرا برخی از صحابه مورد لعن واقع می شوند)
نکته اول: خداوند در قرآن می فرماید:«إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً""کسانی که خداوند و پیامبر را مورد اذیت و آزار قرار می دهند خداوند آنان را در دنیا و آخرت مورد لعن قرار می دهد »(احزاب 57)
در تفسیر قمی که یکی از معتبر ترین تفاسیر روایی است در ذیل این آیه می نویسد : « نزلت فيمن غصب أمير المؤمنين ع حقه و أخذ حق فاطمة ع و آذاها""این آیه نازل شده در مورد کسانی که حق امیر المومنین علی (ع) را غصب کردند همچنین حق فاطمه (س) را گرفته واو را آزار دادند . (تفسير القمي، ج2، ص: 196)»
در ذیل این آیه روایتی از پیامبر است که :« قال رسول الله ص من آذاها في حياتي، كمن آذاها بعد موتي و من آذاها بعد موتي كمن آذاها في حياتي، و من آذاها فقد آذاني و من آذاني فقد آذى الله""کسی که او (فاطمه ) را آزار دهد چه در حیات و چه بعد از ممات من ، مرا آزار داده است و کسی که مرا آزار دهد خداوند را آزده است .(تفسير القمي، ج2، ص: 196)
در تفسیر مجمع البیان و تفسير كنز الدقائق و بحر الغرائب، ج10، ص: 440چندین روایت ذکر شده که در آنها آمده پیامبر به علی ع فرمود کسی که تو را آزار دهد مرا آزرده است .
اما این روایات همه از طریق شیعه است ، ما در اینجا روایاتی را ذکر می کنیم که از طرق اهل سنت بوده و مورد قبول آنها باشد :
پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله، دختر گرامى خود را اين گونه توصيف مىنمايد:
«إنّ اللَّه يغضب لغضب فاطمة ويرضى لرضاها""خداوند به خشم فاطمه، خشمگين و به خشنودى او، خشنود مىگردد».
اين حديث را در كتابهاى: المستدرك، الإصابه و تهذيب التهذيب مىتوانيد بيابيد؛ البتّه نويسنده كنز العمّال نيز آن را از ابى يَعْلى، طَبَرانى و ابى نعيم، روايت مىكند. همچنين نويسندگان ديگرى نيز اين حديث را روايت كردهاند.
در حديث ديگرى كه در منابع معتبر شيعه و سنّى آمده است، پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله مىفرمايد:
«فاطمة بضعة منّي من أغضبها أغضبني ""فاطمه، پاره تن من است؛ هر كس او را به خشم آورد، مرا به خشم آورده است».
اين حديث، با همين متن، در كتاب صحيح (تأليف: بُخارى) و ديگر مصادر ديده مىشود.
در تعبير ديگرى پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله فرمود:
«فاطمة بضعة منّي يريبني ما أرابها و يؤذيني ما آذاها ""فاطمه، پاره تن من است؛ مرا آشفته مىكند، هر آنچه او را آشفته كند و مرا ناراحت مىسازد، هر چه كه او را ناراحت كند».
اين تعبير در كتابهاى صحيح (تأليف: بُخارى)، مسند (تأليف:
احمد بن حنبل)، صحيح (تأليف: ابى داوود)، صحيح (تأليف: مُسلم) و ديگر مصادر آمده است.
در صحيح مُسلم آمده است كه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله فرمود:
«إنّما فاطمة بضعة منّي يؤذيني ما آذاها ""به طور حتم، فاطمه، پاره تن من است؛ آنچه كه او را بيازارد، مرا مىآزارد».
احمد بن حنبل در المسند نقل مىكند كه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله فرمود:
«إنّما فاطمة بضعة منّي يؤذيني ما آذاها وينصبني ما أنصبها ""بىترديد، فاطمه، پاره تن من است؛ آنچه كه او را بيازارد، مرا مىآزارد و آنچه كه او را اندوهگين سازد، مرا اندوهگين مىكند».
همين حديث را تِرمذى نيز در كتاب صحيح خود نقل كرده است. حاكم نيشابورى نيز پس از نقل اين حديث در المستدرك مىگويد:
اين حديث بر مبناى بُخارى و مُسلم، صحيح است.( ر.ک مظلوميت برترين بانو، آیت الله میلانی ص: 27)
سخن در اين بود كه به راستى، آزار فاطمه عليها السلام در واقع، آزار پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله است، اينك روايتى را مىخوانيم كه در آن، آزار على عليه السلام، همان آزار پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله دانسته شده است.
احمد بن حنبل در المسند مىگويد: پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله فرمود:
«من آذى عليّاً فقد آذاني " هر كه على را بيازارد، در واقع مرا آزرده است».
اين حديث، در منابع بسيارى از جمله: صحيح (تأليف: ابن حِبّان)،
المستدرك (تأليف: حاكم نيشابورى)، الإصابه (تأليف: ابن حجر) و أُسد الغابه (تأليف: ابن اثير) نقل شده است.متّقى هندى اين روايت را در كتاب كنز العمّال از ابن شِيبه و احمد بن حنبل نقل كرده است.بُخارى در تاريخ خود، و طبرانى و ديگران نيز اين حديث را آوردهاند (مظلوميت برترين بانو ص40)
نتیجه اینکه شیعه هر کسی را که امیر المومنین و فاطمه زهرا (س) را آزار داده لعن می کند و یکی از هزار دلیلش در این کار ، آیه 57 سوره احزاب است ، یعنی چون خداوند آنها را لعن می کند شیعه آنان را لعن می کند .
مطلب سوم :
اما آنچه که آنها در مورد فضیلت برخی صحابه ذکر می کنند عموما ساختگی است ما به یک نمونه اشاره می کنیم :
سخنی از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله درباره ابوبكر است كه فرمود:
«وأين مثل ابى بكر كذّبني الناس وصدّقني وآمن بي و... و واسانى بنفسه وجاهد معي ساعة الخوف ""كجا همانند ابوبكر پيدا مىشود در زمانى كه مردم مرا تكذيب مىكردند او مرا تصديق كرد و به من ايمان آورد و... و با جان و مالش مرا يارى كرد و در ساعت تنهايى و ترس در جبهه جنگ در كنار من مىجنگيد».
سيوطى در كتاب اللّالى المصنوعه بالأحاديث الموضوعه و حافظ ابن عرّاق نويسنده كتاب تنزيه الشريعه هر دو از علمای اهل سنت ،در كتابشان اين حديث را از حديثهاى ساختگى و دروغين شمردهاند.
اين حديث از جهت دلالت هم گوياى اين مطلب است كه ابوبكر از اموالش به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله مىبخشيد و از اموال شخصى خود به پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله مىداد و رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به مال ابوبكر و بخشش او نيازمند بود.
بديهى است كه اين هم از قضاياى دروغين است بهگونهاى كه ساختگى بودن آن به حدّى است كه افرادى همانند ابن تيميّه را وادار كرده است كه به دروغ بودن آن تصريح كند .
آرى، جعلكنندگان احاديث اين چنين فضايل و مناقب مىتراشند تا آنجا كه حاضر مىشوند به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله اهانت كنند. ( ر.ک خلافت ابوبكر(در ترازوى نقد سید علی حسینی میلانی ص: 65 )